NBSB No More - Part 4

4:  ONE STEP CLOSER

Ilang beses ko pang binalikan ang timeline ni Mark nang mga sumunod na araw.  Ilan sa mga nag-comment sa picture na post niya sa restaurant ay ang mga kaibigan ko.  “Hmmm, sino kasama mo?”, ani Gelai.  “Alam ba ni Tita Carmen, ‘yan, cuzz?”, si Frank naman.  ‘Yung ibang comments marahil ay galing sa mga kaibigan ninya, dahil hindi ko naman sila mga kakilala, “Never let her go, dude!”… “Is this really is it?”

Wala ni isa mang komento si Mark sa mga ito.  Kahit ‘like,’ wala.

Lihim akong napangiti sa mga nabasa ko.

“Oy, Kristinella!  Ano ‘yan?  Bakit ka nakangiti?” Pilit kong sinaway ang sarili ko sa anumang nagtatalo sa isip ko.

O sa puso ko.

Oh no!

“Ma’am, parang may naka-MO na finally,” biro ng aking secretary na si Rizza habang nakatingin sa loob ng opisina ni Ma’am Ems, ang aming CEO.

Bitbit ang kaniyang personalized mug, tumayo ang boss ko sa tapat ng aking cubicle subalit ang mata ay patungo sa direksiyon ng cubicle ni Rizza.  “Ano ‘ung MO, Rizza?  Paki-explain?”

“Ma’am, MO… moved on,” sabay lakad patungo sa tapat ng kinauupuan ko.

Hindi pa rin ako kumikibo, subalit pigil na pigil na ang aking pagtawa sa usapan ng dalawang babaeng nasa akin nang harapan.

Umismid ako sa kanila sabay sabing, “Saan naman nanggaling ang balitang ‘yan, aber?”

“Ms. Tin, aba… nagluluto ka na ulit… nagbi-bake ka na ulit… medyo mga 5 pounds na nga ang nadagdag ulit sa weight naming lahat dito sa opisina dahil sa mga dinadala mong masasarap na pagkain!  You’re back!  You’re definitely back!”

Pagkasabi nito’y narinig ko na rin ang mahinang tawanan ng team members ko na nasa bandang unahan lamang ng aking puwesto.

Nag-galit-galitan ako.  “Okay, enough.  Back to work,” na sinabayan ko pa ng pakunwaring pagpalakpak ng kamay.

Napansin ko na lamang na nakangiti rin ako habang nirerebisa ang file ng isang bagong aplikante para sa team ko.

Patapos na ang lunch break ko nang may pumasok na SMS sa aking phone.

Si Mark.

“Hi Tin, bc ba?  Ask lng sana ako ng help, ano b mgndang gift s isang girl n teenager?”

“Ok lng.  Light load 2day.  Hmmm.. ilang taon?”

Biglang tumunog ang aking office phone.  Si Mark ulit.

Nagpaliwanag na tumawag na lamang daw siya para mas ma-explain niya nang ayos kung ano ‘yung tulong na kailangan niya.

Sa bandang huli ay naihirit pa niya ang paanyaya kung maaari ba raw maisama niya ako sa pagdalo sa debut ng pamangkin nila sa pinsan ni Frank.  Ang excuse pa niya ay para raw may makausap si Gelai during the party.

Pinaunlakan ko naman ang imbitasyon.

Bakas sa mukha ni Tita Carmen ang kasiyahan nang makitang kasama ako ng kaniyang anak sa selebrasyon na pakiwari ko’y para lamang sa malalapit nilang kaibigan at kamag-anak.  Napaka-intimate ng pagdiriwang.

“Mare, ano’ng meron?” tanong ni Gelai sa akin habang pinanonood namin si Frank na isinasayaw ang birthday celebrator.

“Wala,” diretsong sagot ko sa aking kaibigan.

“Oy, Kristinella, ‘wag ako… tell me, nanliligaw na ba si Mark sa iyo?  O kayo na?  Umayos ka!  We should know first!!!”  Kinikilig pa si Gelai habang sunud-sunod na ibinabato sa akin ang mga tanong niya.

“Sis, wala talaga.  We’re just friends.  Siyempre, kung meron naman talaga, alangang i-secret ko pa sa inyo?  Wala talaga… promise.”  Gumuhit pa ako ng pa‑krus sa aking kaliwang dibdib na waring sinasabi na cross my heart.

Malalim na ang gabi nang matapos ang pagtitipon.  Hindi muna sumama si Tita Carmen pabalik ng Manila dahil gusto raw makalanghap muna ng sariwang hangin sa probinsya.

Napakarami naming napag-kwentuhan ni Mark sa haba ng byahe.  Noon ko lang nalaman na isa pala syang car enthusiast.  Naikwento rin niya ang mga struggles and successes ng mga family businesses nila.  Nabanggit rin niya ang dahilan ng breakup nila ng ex-gf niya.  Yeah, ‘yung territorial na girl na nakita ko nang maging magka-partner kami sa kasal nina Gelai and Frank a few years back.

Nasa expressway na kami nang maiginda ang usapan sa akin at kay Wilson.  Hindi ko na rin ibinigay ang mga detalye bilang respeto sa pinagsamahan namin.  Isa na lang din talagang bahagi ng aking ala-ala ‘yung mga nangyari in the past.  Wala na akong sakit na naramdaman.  Walang nasaling sa emosyon ko.  Factual na ang pagkukwento ko sa nangyari sa aming dalawa.

Naka-MO na nga talaga ako.

Hindi na rin naman masyadong nag-usisa si Mark about him.

Bumalik ang kwentuhan namin sa mga paboritong pagkain, at nabanggit niyang paborito niya ang goto na luto ng mommy niya bilang comfort food tuwing stressed siya. Nagkatawanan pa kami ng malakas nang sabay naming masabi ang “tokwa’t baboy” na punung-puno ng excitement.

Halos madaling-araw na kami nakarating sa amin.  Hindi pa ako nakababa agad ng sasakyan sapagkat panay pa rin ang tawanan naming dalawa sa isang kwento na hindi ko na matandaan kung ano.

Pagkalipas ng ilang minuto ay nagpaalam na rin ako sa kaniya upang makauwi na rin siya at makapagpahinga.

Biglang sumeryoso ang mukha ni Mark, at bago pa ako nakababa ay bahagyang hinawakan nito ang aking kaliwang braso, “Tin…”  Pumihit akong pabalik sa loob ng sasakyan.

“Yes po?’…

Humarap ako nang bahagya sa direksiyon niya.  Biglang lumakas ang kaba ng aking dibdib.

“Thank you for accepting my invitiation.  I hope you enjoyed the party,” ani Mark sa akin.

Ngumiti ako bilang indikasyon na nag-enjoy naman ako sa pagdalo.  “Hey, thanks for the invite din.  Namiss ko rin talagang ka-bonding si Gelai at si Angela.”

“Sila lang ang na-miss mo?  Wala ng iba?”

“At siyempre, si Tita Carmen!  She’s such a warm person!”

Alam ko kung saan patungo ang biro na iyon ni Mark.

Bumulong na naman ang kunsensiya ko, “Oy, Tin… huwag ka ngang assuming!”

Iyon ang nagpabalik sa akin sa reyalidad.

“Mark, paano?  I should go na, masyado nang late.. at saka para makapagpahinga ka na rin.  Thanks again, and good night.”

“Wait… one last…” pigil ni Mark sa akin habang muling tinapik ang aking braso.

Nakarinig ako ng isang malalim na buntung-hininga at isang pabulong na “here it goes…”

Seryosong tumitig si Mark sa akin sabay sabing, “Tin, I know it’s too soon, and I don’t know what’ll happen next, pero I have to ask na… pwede ba akong pumasyal sa inyo one of these days?  You know… present myself to you, to your parents…”

Halatang kinakabahan si Mark dahil sunud-sunod ang pagsasalita niya.  Walang pause.

“Manliligaw ka?” diretsong tanong ko sa kanya.

Isang nahihiyang “oo sana” ang sagot niya.  Sa dilim ng paligid ay bahagya ko pa ring naaninag ang tila ba pamumulang bigla ng kaniyang mga pisngi.

Hindi ako umimik.  Pumihit ako at diretsong bumaba na sa kaniyang sasakyan.

Nasa may gate na ako nang muli akong tumingin sa kaniya at ngumiti.

"Ok.  Good night."

______________________

Itutuloy...

NBSB No More - Part 3
NBSB No More - Part 5

Gula-gulanit na Gunita

Ang sabi ng iba

Sa pag-ibig daw h'wag maging tanga.

Pero ganun ata talaga.

Bulag ka na, magiging manhid ka pa.

Akala ko dati, ang 'love'

lahat ay 'happy ending'.

Hindi pala.

Meron din palang mapakla.

Ang masaklap,

isa ako sa naging biktima.

Nais ko lang naman

ay maging masaya

Bakit kaya ipinagkait pa?

Naisip ko din

Bakit kaya nakilala pa siya?

Dahil baguhan sa isang larangan

Pinilit kong aralin

at paghusayan.

Pero hindi pa rin sapat.

Lulubog-lilitaw

ang balsang natuntungan

at marupok ang lubid

na aking nakapitan.

Isang dekada din pala

ang itinagal ng pag-asam.

'gang isang araw,

bigla na lang nagpaalam.

Mababaw na dahilan.

Masakit na katotohanan.

Ngunit pagkapa sa sarili

ako pala'y pagod na rin.

Di ko lang inalintana

Dahil pilit akong lumaban pa

'Gang di ko na talaga kaya.

Kaya sa iyo, ang aking pakiusap

Wag ka nang babalik

o magpaparamdam pa.

Pinalaya na kita

Ako'y patahimikin na rin.

NBSB No More - Part 3

3:  BLOSSOMS

Accept.

“Hi, Tin!  Thanks for accepting my friend request!”

Si Mark.

Nagulat ako sa private message na ito.  “Hey, Mark!  Nakabantay sa FB?  Hehehe, good to see u here.”

Seen.

Hindi na rin ako nag-message pa.  Bumalik na ako sa aking trabaho dahil madami akong E-mails na dapat sagutin.

Lunch break ko na muling naisipang magbukas ng aking account.  Ang daming pumasok na notifications.  Unang-una na ang comment ng best friend kong si Drew.  “Super like!”  Stolen picture ko sa birthday party ni Andrea.  Hawak ko sa aking kaliwang kamay ang plato habang pumipili ng pagkain sa buffet table.  Galing sa bandang unahan ko ang kuha subalit hindi ko ito namalayan noon.

Second notification.  “Gondooooh!”  Si Drew pa din.  This time, sa isang picture ko habang wiling-wili ako sa pakikipagbiruan kay Gelai.  Third picture, yapus-yapos ko si Jenine habang naglalaro siya sa kaniyang iPad.  Stolen shot na naman.

Naramdaman ko ang pamumula ng aking pisngi.

Pang-apat na picture.  “Meet-the-mommy agad-agad? ♥” comment ni Myrtle.  Ito ‘yung picture ko kasama si Mark at ang mommy niya noong nanood kami ng sine last time.

Five minutes pa lamang ang nakakalipas, o wala pa, nang mag-ring ang office phone ko.  Ine-expect ko nang isa sa mga kaibigan ko ang tumatawag dahil sa mga nadiskubre ko sa Facebook account ni Mark.

Sinilip ko ang caller ID bago ko dinampot ang handset.  Hindi pamilyar ang numero kaya’t bahagya akong umubo para i-modulate ang aking boses sa pagsagot, “Howards’, good morning!  This is Tin.  How may I help you today?”

“Good morning!  May I speak with Ms. Kristinella Arguelles, please,” turan ng lalaki sa kabilang linya.

“Speaking.”

“Hi, Tin!  Si Mark ito.  I’m just wondering if you’re free for snacks later after work?  Nasa area ninyo lang kasi ako for a business meeting.  Frank said your office is just a block away from where I am.”

Nag-alangan ako sa pagsagot, “Hi Mark!  I was expecting Drew to call, nagtaka ako iba ang number.  Any way, thank you for the invite.  I’m not sure, though.  May web conference din kasi ako later with my US counterpart.  ‘Di ko alam kung ano’ng oras kami matatapos.” 

“It’s okay, Tin.  No worries.  Sige, I better get going.  Oh, by the way, di na kita nabalikan kanina sa chat.  I got a lot of things on my plate today.  Bawi ako.  Have a nice day.”

Hindi rin naman nagtagal ang meeting ko with Lizzie, my American counterpart.  We just discussed some minor details about the new account set to go live the following week.  Pagtuntong ng alas-singko ay naghanda na rin ako pauwi.

Nasa lobby na ako nang muling nag-alert ang cell phone ko.  “Hi!  Ako ulit mangungulit.  Are you still in a meeting?”

Makulit ngang bata.

I called him instead.  Sinabi kong natapos naman on time ang meeting at pauwi na rin ako at kung hindi sya muling nag-message ay hindi ko na maaalala ang imbitasyon niya.  Naramdaman ko ang sigla sa boses ni Mark nang pumayag akong kumain kasama niya.

Naghintay na lamang ako sa lobby ng building namin.  Lumabas lamang ako nang matanaw ko na ang pagmenor ng pamilyar na asul na Ford Everest sa may employee entrance.

Gentleman din nga talaga ang mokong, isip-isip ko habang inaalalayan ako ni Mark para makasakay nang maayos.  Bahagya kong sinipat ang sarili ko sa visor mirror bago pa man siya makaakyat sa driver’s side.  Siya na din ang nagdesisyon kung saan kami kakain.  Hindi na rin ako tumutol dahil alam ko namang mas madami syang maisasuggest na masasarap na kainan.

Sobrang dami ng kwento ni Mark all throughout our dinner.  Mabilis ko siyang nakapalagayan ng loob.  Madami akong nadiscover tungkol sa kaniya.  One would think that he is a happy-go-lucky guy, pero malalim na tao pala siya.  Hindi ko namalayan ang paglipas ng oras dahil sa dami ng aming napagkwentuhan.

Naputol lamang ang aming pag-uusap nang lumapit sa amin ang waiter na siya ding nag-serve ng dinner namin.  “Sir… Ma’am… is there anything you would like to add?  Desserts, perhaps?  We’ll be taking last orders by 10 p.m.  Thank you.”

Pasimple kaming nagkatinginan ni Mark kasunod ng awtomatikong pagsulyap sa aming mga relo.  Si Mark na ang sumagot para sa aming dalawa, “No, I think we’re good.  May I have the bill please?”  Pagkarinig nito’y kaagad ding tumalikod ang lalaki upang kuhanin ang aming bill.  Hindi rin nagtagal ay bumalik na muli ang waiter bitbit ang bill jacket.

Akma akong magbubukas ng bag nang awatin ako ni Mark.  “Hey, ako ang nag‑invite.  My treat.”

Hindi na rin ako nag-insist pa dahil alam kong hindi rin naman siya papayag na humati ako sa bill.  Nagbiro na lamang ako sa kaniya na madami-dami na rin ang utang kong kape sa kaniya.

“I know.  Saka na ako maniningil kasi gabi na,” pabirong wika ni Mark, “baka hinahanap ka na sa inyo.  Shall we?”

Naisip ko na hindi naman mag-aalala ang parents ko dahil nag-abiso ako na sa labas na ako maghahapunan at may maghahatid sa akin pag-uwi.

Nagpaalam lang ako saglit para magtungo sa wash room bago umuwi in case maipit pa kami sa traffic.  Nag-retouch ako nang kaunti bago lumabas.  Habang nakatitig sa salamin ay bigla kong naisip na sana ay hindi maisipan ni Mark na magpakuha pa kami ng picture dahil tiyak na aasarin na naman ako ng aking mga kaibigan ‘pag nagkataon.

Nag-aabang na siya sa may pintuan ng restaurant nang makalabas ako.  Sa dami ng aming napagkwentuhan ay tila baga nag-iba ang tingin ko sa kaniya nang mga sandaling iyon.  Mabait pala siyang tao.  Nginitian ko siya bilang hudyat na din na handa na ako sa aming pag-uwi.

Maluwag na ang trapiko nang mga oras na iyon.  Walang ‘dead air’ sa loob ng sasakyan dahil sadyang napakaraming kwento ni Mark.  Nakarating kaming matiwasay sa harapan ng aming bahay.  Napansin kong may sumisipat pang liwanag mula sa loob ng aming bahay; marahil ay nanood pa ng TV si tatay.

Hindi nga ako nagkamali.  Nang maramdamang may humimpil na sasakyan ay kaagad bumukas ang ilaw sa terrace at kagyat din syang lumabas para salubungin ako.  Bumaba si Mark para alalayan akong makababa sa sasakyan.  Nang masiguradong nakababa na ako nang ayos ay saka siya humarap kay tatay.

Inilahad niya ang kaniyang kanang kamay, “Mano po.  Pasensiya na po kayo at medyo nawili po kami ni Tin sa pagkukwentuhan kaya ginabi na siya ng uwi.  Hindi na rin po ako magtatagal.  Magpapaalam na po ako.”

Tila nabigla din ang aking ama kaya wala na rin siya halos naisagot kung hindi, “Sya sige.  Salamat, anak.”

Pagpasok sa loob ng bahay ay kaagad na din akong pinagpahinga ng matanda.

“Hay salamat, walang interview,” pabulong kong usal nang makapasok na ako sa aking silid.

Naramdaman kong pinatay na din ni tatay ang TV sa sala.  Marahil ay hinintay lang talaga niya na makauwi ako nang ligtas bago siya matulog.

Kahit inaantok na ay pilit ko munang inayos ang damit at mga bagay na kailangan kong dalhin kinabukasan.  Nakailang ikot pa ako sa kwarto bago tuluyang nakahiga.

Bago pumikit ay sinubukan kong tingnan ang Facebook ko.  Isang bagay na matagal na panahon ko rin palang hindi ginawa.

May mangilan-ngilang notifications sa timeline ko, pero nothing significant.  Ibinalik ko na ang phone sa lock mode at akmang matutulog na.

Pipikit.  Didilat.  Bibiling sa kanan.  Bibiling sa kaliwa.

Sige na nga.

Out of curiousity ay muli kong binuksan ang cell phone ko.  Pumunta ako sa timeline ni Mark.

May bago siyang post… 5 minutes ago.

Isa itong black and white picture ng floating candle na napapalibutan ng madaming petals ng roses.  Larawan ito ng centerpiece sa restaurant na aming kinainan kanina lang.  May isang maikling caption na naka-post kasama nito. 

“First… and hopefully not the last.  Thank you.”

Ipinatong kong muli ang cell phone ko sa bedside table.  Kagyat kong iniayos ang aking unan at kumot.  Kasabay ng pagpikit ng aking mga mata ay isang bulong ang kumawala sa aking mga labi, “we’ll see…”

__________________________

Itutuloy.

NBSB No More - Part 2

NBSB No More - Part 4